Na de stoomlocomotief was in de 19e eeuw de raderstoomboot één van de vervoer- middelen die werd aangedreven door een stoommachine. De voortstuwing werd verzorgd door schoepenraderen. Bij de meeste Europese boten zaten de schoepen meestal midscheeps aan weerszijden van het schip. Veel Amerikaanse boten hebben één schoepenrad aan de achterzijde van het schip. Na de komst van de scheepsschroef raakte het schoepenrad steeds meer in ongerede. Een schroef is veel efficiënter, er gaat minder energie verloren; immers het grootste deel van een schoepenrad bevindt zich boven het water. Dat laatste had vaak ook minder gunstig effect bij ruw weer, dan kwamen de schoepen soms geheel uit het water. Op ondiepe rivieren als de Mississippi was het schoepenrad wel in het voordeel door de geringe diepgang. Een schroef is veel efficiënter, er gaat minder energie verloren; immers het grootste deel van een schoepenrad bevindt zich boven het water. Dat laatste had vaak ook minder gunstig effect bij ruw weer, dan kwamen de schoepen soms geheel uit het water. Op ondiepe rivieren als de Mississippi was het schoepenrad wel in het voordeel door de geringe diepgang. 

After the invention of the steam locomotive in the nineteenth century the paddle steamer is one of the means of transport which was powered by a steam engine. Propulsion was provided by paddles. On most European ships the paddles were usually placed at the midship area on both sides of the ship (sidewheeler). Many American ships had one paddle at the rear of the ship (sternwheeler). The more efficient screw propeller replaced the paddle more and more. The paddle was not so efficient, because the man part was above water. Paddles came out the water with a rough sea. Paddlesteamers perform very well on shallow rivers like the Mississippi.