Het voertuig was ontworpen om andere gepantserde gevechtsvoertuigen te bestrijden en fungeerde naast de vergelijkbare Panzer IV, die oorspronkelijk bedoeld was voor infanterieondersteuning, om deze te ondersteunen.

Aanvankelijk was de Panzer III uitgerust met een 3,7 cm kanon, maar latere versies kregen een 5 cm kanon. Dit bleek echter het grootste kanon dat in de koepel kon worden gemonteerd en was onvoldoende krachtig om tegen de Sovjet T-34- en KV-1-tanks op te boksen. Daarom werd de Panzer IV, die een grotere koepelring had, aangepast om het 7,5 cm KwK 40 kanon met lange loop te dragen, waarmee het de belangrijkste Duitse tank werd. De rollen van de Panzer III en Panzer IV werden omgedraaid; vanaf 1942 werd de laatste versie van de Panzer III (de Panzer III N) uitgerust met het 7,5 cm KwK 37 L/24 kanon met korte loop, hetzelfde kanon dat aanvankelijk op de Panzer IV was gemonteerd.

Hoewel de productie van de Panzer III in 1943 werd stopgezet, bleef het Sturmgeschütz III-aanvalskanon, ontwikkeld op basis van het Panzer III-chassis, tot het einde van de oorlog in productie.